Agnieszka Lipska

Tomik ten powstał z najtrudniejszego doświadczenia, jakie może spotkać matkę. Wiersze powstały jako próba ocalenia pamięci, jako sposób na rozmowę z bólem, ale też jako świadectwo miłości, która nie kończy się wraz z odejściem. Tomik jest nie tylko literackim wyrazem straty, lecz także świadectwem siły, która rodzi się z wiary, miłości i pamięci. To zapis drogi serca, które uczy się żyć dalej, choć...

Pani Agnieszka zostawia czytelnikowi liczne ślady biograficzne, na podstawie których można odtworzyć drogę od tekstu autora. Jej utwory to metapoetycka refleksja, w której perspektywa horyzontalna (opisy rzeczywistości) prowadzi do perspektywy wertykalnej w kierunku nieba. Całe opus poetki świadczy o jej przywiązaniu do klasycznie rozumianego pojęcia decorum.

Agnieszka Lipska należy do osób szczególnie uzdolnionych. Jej wiersze ukazują dużą wrażliwość i ogromny talent, dbałość o formę i treść, budowanie iście malarskich metafor. Poetka kreśli przed nami (nad)rzeczywistość wręcz namacalną. Nowe wiersze przynoszą całą gamę niesamowicie głębokich emocji oraz refleksji, które przyciągają, intrygują i zaskakują.